KIRIŁŁOW W ł a d i m i r Timofiejewicz, ur. 2 (14) X 1890 Charino (k. Smoleńska), 15 VI 1937 rozstrzelany jako więzień polityczny, poeta. Urodził się w rodzinie chłopskiej. Pracował jako marynarz w Turcji, Grecji, Egipcie. W 1905 uczestniczył w wydarzeniach rewolucyjnych w Odessie. W 1906 został aresztowany.
Debiutował w 1913 wierszem Na rodinie (W ojczyźnie). Brał udział w I wojnie światowej i rewolucji 1917. Członek Proletkultu, a od 1920 Kuźnicy. W 1918 wyszedł zb. jego wierszy Stichotworienija (Wiersze). Następne zb. to: Zori griadusz-czego (1919, Zorze przyszłości), Żeleznyj Messija (1921, Żelazny Mesjasz), Otpfytije (1923, Odpłynięcie). Był czołowym przedstawicielem kosmizmu i kolektywizmu. W wierszach K. widoczne są elementy maszynizmu i proletariackiego mesjanizmu, charakterystyczne dla poetów proletariackich. W tym okresie przyjaźnił się z M. Gierasimowem, z którym wspólnie wydali tom opowiadań Prazdnik żyzni (1923, Święto życia) oraz zb. poetycki Lińczeskij wieczer (1927, Wieczór liryczny), w którym doszły do głosu nuty pesymistyczne. W okresie NEP, rozczarowany dokonującymi się zmianami, wystąpił z partii i organizacji literackich. W 1937 represjonowany, zrehabilitowany pośmiertnie w 1956.
