KIRSANOW Siemion Isaakowicz, ur. 5 (18) DC 1906 Odessa, zm. 10 XII 1972 Moskwa, poeta. Urodził się w rodzinie krawca. Ukończył filologię na uniwersytecie w Odessie. Zaczął publikować w 1922 wiersze agitacyjne w stylu W. Maj akowskiego. Od 1925 mieszkał w Moskwie. Współpracował z czasopismem "Lef", był zwolennikiem i kontynuatorem W. Maj akowskiego. W czasie II wojny światowej był korespondentem wojennym. Pisał dużo, tematyka jego twórczości jest różnorodna. Pierwsze tomy wierszy, Pricel (1926, Namiar celu) i Opyty (1927, Próby), miały charakter agitacyjny, jednakże dążenie do eksperymentu w zakresie formy wywoływało ostry sprzeciw krytyki. W latach 30. K. preferował w swej twórczości formę poematu. Do najciekawszych należy Twoja poema (1937, Twój poemat), utwór inspirowany śmiercią ukochanej żony. Istotne znaczenie dla rozwoju gatunku miały poematy o tematyce społecznej, historycznej i filozoficznej: Towariszcz Marks (1933, Towarzysz Marks), Zołuszka (1936, Kopciuszek), antyfaszystowska Wojna czumie! (1937, Wojna dżumie!), Nocz pod nowyj wiek (1940, Noc przed nowym wiekiem). Spośród powojennych poematów na uwagę zasługują antywojenne Aleksander Matrosow (Aleksandr Matrosow, 1946) i Niebo nad Ojczyzną (Niebo nad Rodinoj, 1947), nawiązujące do poematu romantycznego. W 1950 ukazał się poemat o ruchu stachanowskim Makar Mazaj (Makar Mazaj), napisany w duchu obowiązujących wówczas apologetycznych norm. W okresie "odwilży" K. napisał antybiurokratyczny poemat Siem' dniej niedieli (1956, Siedem dni tygodnia), ostro krytykujący znieczulicę i wyobcowanie ludzi w ZSRR. Stale poszukując nowych środków wyrazu i czując się kontynuatorem W. Maj akowskiego, K. napisał pełen pomysłów formalnych poemat filozoficzny Zierkala (1970, Zwierciadła) oraz poemat dramatyczny Delfiniada (1972, Delfiniada), wysoko oceniony, m.in. przez A. Wozniesienskiego, za mistrzostwo formy i głębię myśli humanistycznej. Właściwością poezji K. jest nieustanne poszukiwanie nowych rozwiązań formalnych, częste motywy fantastyczne, dowcip słowny, kalamburycz-ność, nastawienie na grę słów. Wiersz ma wyraźny, prężny rytm, obfituje w alitera-cje, neologizmy, bogate i wyszukane metafory. W późnej twórczości K. dojrzał do harmonijnego połączenia wyrafinowanej formy z ważką treścią, ujawniającą najważniejsze problemy naszego czasu, do równowagi nowatorskich sposobów wypowiedzi poetyckiej z głębią i oryginalnością myśli.
